Afera Totonero

"Pierwsza afera „Totonero" wybuchła 23 marca 1980, kiedy dwóch przedsiębiorców Fabio Trinca oraz Massimo Cruciani, po kontroli przeprowadzonej przez włoską Guardia di Finanza ( odpowiednik polskiej policji skarbowej ) przyznali, że niektórzy zawodnicy sprzedawali mecze za pieniądze. Głównymi bohaterami tej afery były: AC Milan, Lazio Rzym, Perugia, Bologna, Avellino oraz Taranto i Palermo, wtedy występujące w Serie B. Najdotkliwiej ukarane zostały Milan i Lazio, ponieważ te kluby zostały zdegradowane o jedną klasę rozgrywkową. Pozostali natomiast, otrzymali karę 5 ujemnych punktów na starce sezonu 1980-1981.

Co do kar nałożonych na konkretne osoby to najdotkliwiej został ukarany ówczesny prezydent Milanu, Felice Colombo. Został on dożywotnio zdyskwalifikowany. Pozostali działacze i zawodnicy biorący udział w aferze otrzymali kary od 3 miesięcy do 6 lat wykluczenia. Jednym z bardzo znanych uczestników tej afery był wyśmienity piłkarz Paolo Rossi. On "odpokutował" jedynie 2 lata z 3, które zostały na niego nałożone. Złagodzenie kary nastąpiło z uwagi na to by mógł wystąpić w mistrzostwach świata w 1982 roku. Nawiasem mówiąc na tych mistrzostwach został królem strzelców oraz został wybrany najlepszym piłkarzem turnieju, mimo tego że przed samym turniejem zarówno tifosi, jak i dziennikarze narzekali na jego formę.

Druga afera „Totonero", zwana „Totonero bis" dotyczyła ustawiania wyników spotkań w latach 1984-1986, więc jak widać niczego nie nauczyła przekupnych działaczy i zawodników pierwsza z afer tzw. "czarnego totka". Cały proceder został odkryty w maju 1986 roku przez włoską policję, przy udziale Armando Carbone, przyjaciela Italo Allodiego, który w tym czasie pełnił funkcję trenera klubu SSC Napoli. Na jaw wyszło, że za pieniądze sprzedawane są mecze. Nazwisko Italo Allodiego pada tutaj nieprzypadkowo. Ten człowiek był notorycznie łączony z wieloma sprawami związanymi z ustawianiem spotkań lub innymi formami przekupstwa. Ciążyły na nim podejrzenia o próbę przekupstwa sędziów podczas meczów Pucharu Europy w latach 1964, 1965 oraz 1966. Był on również łączony ze sprawą słynnego przekupstwa szwajcarskiego sędziego, Gottfrieda Diensta. Całe zajście miało miejsce podczas finału Mistrzostw Europy w 1968 roku, kiedy Włochy grały przeciwko reprezentacji Jugosławii. Sędzia miał ignorować faule, popełniane przez drużynę włoską. Włosi zremisowali tamto spotkanie 1-1, po czym w powtórce wygrali 2-0 i zostali Mistrzami Europy. Protegowanym Italo Allodiego, był również "bohaterem" ostatniej afery we Włoskim futbolu, czyli Lucciano Moggi.

W związku z aferą najbardziej ucierpiały kluby Lanerossi Vicenza, Perugia oraz Cavese. Vicenza została wykluczona z Serie A, natomiast Cavese zostało relegowane z Serie C1 do Serie C2 i otrzymało pięć ujemnych punktów na starcie sezonu 1986-1987. Perugia natomiast została relegowana z Serie B, do Serie C2 i otrzymała 2 ujemne punkty na starcie sezonu 1986-1987. Pierwotnie również inne kluby otrzymały bardzo wysokie kary. Zdegradowano Udinese, Lazio oraz Foggię, ale późnej kary zamieniono na punkty ujemne. Jeżeli chodzi o personalia to znanym trenerem zamieszanym w cały proceder był Renzo Ulivieri, znany polskim kibicom chociażby z pracy w Bolonii. Innymi postaciami, które polscy fani calcio z pewnością kojarzą byli ówcześni piłkarze (bardziej teraz znani jako trenerzy): Luigi Cagni (4 miesiące dyskwalifikacji), Gianni De Biasi (miesiąc dyskwalifikacji), Giovanni Vavassori (3 lata i 4 miesiące dyskwalifikacji). Pozostali zamieszani w aferę otrzymali kary od miesiąca do pięciu lat, a niektórzy 5 lat plus wykluczenie z włoskiego związku piłkarskiego (FIGC).

Autor: Fidelity